*+*...ไดอารี่ที่ไม่มีคนอ่าน...*+*
post date :
01/10/2005 06:22:54
อืม มันไม่มีคนอ่านจริงๆนั่นแหล่ะ
เพราะตอนนี้ทุกคนไปอ่านบล๊อคกันหมดแล้ว
บล๊อคเรามันก็เขียนเหมือนไดนา แต่
สิ่งที่ไม่มีในบล๊อคก็คือเรื่องเฟลๆของเรานี่ล่ะ
เรื่องที่มาจากใจจริงของเรา ดึงมันออกมาจากข้างใน
ที่จิงวันนี้มาดมั่นมากจะเขียนได แต่แล้วก็ยกเลิกไป
เพราะเห็นว่าช่วงนี้เราเขียนบลีอคถี่แล้ว แต่
มาคิดอีกทีมันก็ไม่เกี่ยวกัน ไดมันที่ที่เก็บอารมณ์ของเรานะ
สุดท้ายตอนนี้ไม่มีไรทำ+นอนไม่หลับ ก็เลยมาเขียนไดจนได้
คิดถึงจังได เพื่อนเก่าของชั้น เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
มีเรื่องจะระบายกับเธอมากมาย ช่วยรับฟังทีนะ
ตอนนี้...รู้สึกกลวงนะ เหมือนข้างในตัวมันโบ๋ๆ นึกออกมั๊ย
ข้างนอกก็เป็นคนปกตินี่ล่ะ แต่ข้างในมันมีรูโบ๋ขนาดใหญ่
รูที่ปิดยังไงก็ไม่มิดซะที หมดปัญญาละ ก็เลยปล่อยให้มันขยายต่อไป
ช่วงนี้ช่างบ้า เล่นเน็ตทุกวันเลย บางคนคงว่าเราบ้านะ
อีนี่แม่งบ้า จะเตรียมสอบแอดมิสอยู่แล้ว ยังมาบ้านั่งเล่นเน็ต
บ้านั่งอ่านการ์ตูน บ้านั่งเล่นเกมส์ มรึงนี่มันบ้าจริง
เหลวไหลไม่ได้เรื่อง แม่งเอ็นท์ไม่ติดหรอกนังนี่น่ะ
นั่นสินะ นี่ล่ะความรุ้สึกจริงๆ ทั้งที่พูดกับใครๆว่าเราต้องติด
ติดแน่ๆ เราต้องมั่นใจว่าเราจะติด พยายามเข้า
แต่ที่แล้วเราก็คิดแบบนี้แหล่ะ ไม่ติดหรอก เพราะเรามันไม่มีอะไรดี
ทำอะไรก็ไม่สำเร็จซักอย่าง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำได้แค่ค้างๆคาๆ
"แล้วไม่คิดจะทำให้มันสำเร็จซักอย่างหรอ"
นั่นเดะ ขอตอบเลยได้มั๊ย ไม่ เพราะ มันจะไม่สำเร็จไงล่ะ
งี่เง่าๆ อีนังนี่แม่งงี่เง่าๆๆ เฮ้อ
เรื่องเครียด จำไว้อาการเครียดมี2อย่าง
เครียดเล่นเน็ตกับเครียดไม่เล่นเน็ต
เครียดเล่นเน็ต ก็คือเครียด แล้วก็เลยมาเล่นเน็ต เล่นเอ้ม
คุยกับคนอื่น อยากได้คนเข้าใจ ปรึกษา
เครียดไม่เล่นเน็ต ก็คือเครียดจนเล่นเน็ตไม่ได้ ถ้าเล่นเน็ตจะยิ่งบ้า
บางทีอาการนี้ก็เกิดจากการเครียดที่มาจากการเล่นเน็ตนั่ละ
เอาว่า ช่วงไหนเห็น เล่นเน็ตถี่เกินความจำเป็น แสดงว่าเครียด
ช่วงไหนไม่มาเล่นเน็ตเลย แสดงว่าเครียดจัด
ช่วงไหนติดต่อไม่ได้ แสดงว่าคลั่ง หรือไม่ก็ตายแล้ว
ตอนนี้ๆๆ ที่เป็นอยุ่ตอนนี้ก็คือ ไม่อยากคิดน่ะ
ไม่อยากคิดเรื่องอะไรที่ทำให้ปวดหัว เช่นๆ
เรื่องเอ็นท์ เรื่องที่ทำไม่สบายใจนั่นล่ะ พยายามหยุดคิดทั้งหมด
ปล่อยให้ชีวืตเราไหลไปไร้จุดหมาย ชอบแบบนั้นละมั้งตอนนี้
ตื่นบ่าย2 กิน ทำอะไรเรื่อยเปื่อย อ่านการ์ตูน กินข้าวเย็น
อาบน้ำ เล่นเน็ต นอนตอนตี4ของอีกวันนึง
เป้นแบบนี้ในทุกๆวันตั้งกะปิดเทอมมา ถ้าไม่ได้ออกไปไหนอ่านะ
ไร้สาระสิ้นดีสมองกลวงๆคิดได้แค่นี้ ทำไงดี
เอ้อ ไอ้เรื่องขี้กลัวนี่ก็ ไม่รุ้จะแก้ยังไงดีแฮะ
กลัวที่จะพูดคำว่ารัก เพราะว่าเคยพูดนะคำนี้พูดจากหัวใจจริงๆ
พูดมาตลอดแล้วสุดท้ายกลับกลายเป็นว่า
คำที่พูดออกไปมันกลายเป้นสมเป่าจางหายไป ไม่ได้ไปถึงอีกฝ่ายเลย
กลัวที่จะรัก กลัวที่จะรักใครซักคนมากๆ เพราะกลัวว่าซักวันนึง
ถ้าสูญเสียคนๆนั้นไป จะต้องเจ็บปวดอีก
กลัวที่จะเจ็บปวด เพราะความเจ็บปวดที่เคยได้รับมันทุกข์ทรมาน
ถึงขั้นไม่อาจมีชีวิตอยุ่ได้ กลัวที่จะเป็นแบบนั้นอีก
ความกลัวจากอดีตมันน่ากลัวขนาดไหน มันเหมือนฝันร้ายที่ยาวนาน
ไม่มีทางจบสิ้น มันตามหลอกหลอนตลอด แม้ตอนนี้
จะไม่ได้กรีดร้องหวาดกลัวอย่างเมื่อก่อนอีก แต่มันเกาะแน่น
ทั้งที่พยายามคิดแล้วว่า ใครซักคนที่เดินเข้ามา จะไม่เป็นเหมือนอย่างคนก่อน
ไม่เหมือนกัน คนละคนกัน แต่ก็ยังกลัว มันคงฝังอยุ่ในจิตใต้สำนึกไปแล้ว
อยากนะ อยากที่จะรักแต่ก็กลัว อยากที่จะบอกรักแต่ก็กลัว
ปกป้องจิตใจของตัวเองด้วยการทำร้ายจิตใจของคนอื่น
รักนะ อยากพบ แค่ถ้าพบเธอแล้วชั้นก็กลัวว่าชั้นจะรักเธอมากขึ้นไปกว่านี้
อยากบอกเธอว่ารัก แต่ก็กลัวว่าสุดท้ายมันจะสูญหายไปกับสายลม
ไม่ว่าใครจะพูดยังไง ก็ไม่อาจเปลี่ยนความคิดของชั้นได้
ดื้อรั้นตลอด ไม่เคยยอมรับว่าสิ่งที่รู้อยุ่น่ะมันผิด
มีเรื่องที่หนีมาตลอด พยายามไม่คิดมาตลอด ไม่สิ ต้องบอกว่า
หลอกตัวเองมาตลอดมากกว่า โกหกตัวเอง และคนอื่น
ทำให้คนอื่นเจ็บ ทั้งๆที่เป้นคนที่สำคัญแท้ๆ
พูดกันตรงๆเลยดีกว่า ดีใช่มั๊ย
ตอนนี้น่ะ รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรอยุ่กับใครน่ะ
เพราะรุ้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะอยุ่กับเธอได้
เธออยากให้แฟร์ๆ แต่ชั้นทำไม่ได้ ถึงอย่างงั้นก็ยังโกหกตัวเองว่าทำได้
แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้อะไรใช่มั๊ย
ไม่อยากให้เธอมาเสียสละให้ชั้นเพราะว่ายิ่งเธอทำแบบนั้น
ชั้นก็ยิ่งคิดว่าตัวเองเห็นแก่ตัวมากขนาดไหน
เพราะงั้นตอนนี้ กลับรุ้สึกว่าไม่อยากให้เธอมาผูกติดกับชั้น
ไม่ต้องทำอะไรเพื่อชั้น เพราะชั้นทำอะไรให้เธอไม่ได้มากเท่าที่เธอให้มา
รู้มั๊ยตอนนี่เธอมาบ่นเรื่องที่เธอทำอะไรเพื่อชั้นแล้ว แล้วชั้นไม่ได้ทำอะไรตอบให้เธอ
ชั้นเจ็บรู้มั๊ย ชั้นมันไม่ดีที่ทำอะไรให้เธอไม่ได้
แบบนี้มันแย่ใช่มั๊ย ชั้นมันแย่เองแหล่ะ เธอไม่ได้ผิดอะไรหรอก
ตอนนี้อยากตัวคนเดียว...โดนที่มีเธอให้นึกถึงอยุ่ตลอด
บางทีก็คิดนะ เธอยังเด็ก ต่อไปถ้าเธอเจอที่ดีกว่าเธอจะไปก็ได้
เพราะงั้นถ้าชั้นรักเธอมากว่านี้ ชั้นจะเสียใจขนาดไหนวันที่เธอไป
ไม่ใช่ว่าชั้นไม่เชื่อใจในตัวเธอ แต่ชั้นไม่เชื่อใจแม้กระทั่งตัวเอง
........................แย่ ยิ่งเขียนยิ่งแย่ ไม่ไหวละ
พอเท่านี้ก่อนนะ
« *+*...เปลี่ยนธีม...*+*
4 Comment
|
*+*...ไดอารี่ที่ไม่มีค..